Μελάνι, μελανάκι μου

Μεταμορφώσεις...

2009-05-25T11:59:00.000-07:00

Πως ξεκινάς με ένα χαμόγελο για οδηγό και το κάνεις δάκρυ; Και ύστερα το δάκρυ γίνεται θυμός, φωνή, καταιγίδα...Και δεν λέει να κοπάσει. Ξέρεις όμως οτι η φυσική συνέχεια είναι η λιακάδα πάλι. Ακόμα και αν δεν καταφέρνεις ακόμα να διώξεις να σύννεφα, μια λάμψη ήδη έχει κατοικήσει τα μάτια σου. Τη βαφτίζεις ελπίδα, να έχεις να πορεύεσαι.
Ξυπνάς το πρωι και λες σήμερα, να! σήμερα τελείωσε. Κάπως όμως σε παρασέρνει μέσα ο τυφώνας. Και κρατάς την ελπίδα σου για την επόμενη μέρα. Και την επομένη. Και την επόμενη. Από ένα σημείο και μετά απλά ελπίζεις να τελειώσει. Κουράστηκες να βάζεις όριο χρόνου, κουράστηκες να παλέυεις, να προσπαθείς. Απλά μέσα στο αδιέξοδο γαντζώνεσαι από τη λάμψη. Και λες ελπίζω, γιατί αλλιώς θα πέσω και δεν θα σηκωθώ. Ελπίζω λοιπόν...

Κουρτίνα

2009-03-14T13:36:00.000-07:00

Φεύγεις καμιά φορά και χάνεσαι...πίσω από κουρτίνες χειροποίητες που τις υφαίνεις στο χέρι μέρα με τη μέρα. Να μην δουν οι άλλοι, να μην νιώσουν , να μην αγγίξουν ,να μην σπάσουν τίποτα. Και μια μέρα η κουρτίνα ανοίγει και κάποιος σε βλέπει εκεί γυμνή. Βλέπει τη γραμμή των μηρών σου που δεν είναι τέλεια, βλέπει οτι εχεις σημάδι στην πλάτη. Και δεν εχεις άλλη επιλογή παρά να παραδοθείς. Γιατί κατά βάθος ήθελες να ανοίξει η κουρτίνα. Μα μέρα με τη μέρα αρχίζεις και ντρέπεσαι και κρύβεις το σημάδι, μαζεύεσαι στη γωνία για να δείξεις το σωμα σου από καλύτερη οπτική. Και ασυναίσθητα αρχίζεις πάλι να υφαίνεις την κουρτίνα. Εκεί στη γωνία που είσαι, γύρω σου να σε τυλίγει. Και τελικά εκείνος δεν μπορεί να σε δει. Ξαναμένεις μόνη και κρυμμένη. Με το κρυφό πόθο να έρθει ο επόμενος. Μονο που ξέρεις οτι θα κρυβτείς στο τελος και από αυτόν. Από όλους θα κρυφτείς. Γιατί η κουρτίνα δεν σε χωρίζει από κέινους που είναι έξω. Σε χωρίζει από κείνο που έχεις μέσα.

Outside

2009-01-21T14:10:00.000-08:00

outside of me
outside you
what is there
outside that "WE"

nothing bonding
nothing loving
nothing precious
nothing worthy

and i keep
to myself
all i keep
is myself
for myself

κρύβομαι...

2008-04-06T14:18:00.000-07:00

Κρύβομαι όχι γιατί δεν έχω κάτι να πω, αλλά επειδή είναι τόσα πολλά που μπερδεύομαι και δεν ξέρω τι να διαλέξω. Το μόνο σίγουρο είναι οτι ακόμα δεν ξαναβρήκα την ακεραιότητα μου. Το άλλο σιγουρο είναι οτι μάλλον από δω και πέρα, θα με βρίσκετε συχνότερα κάπου αλλού. Στο άλλο μου σπίτι, ή μάλλον στο βασικό μου σπίτι, γιατί εδώ δεν είναι παρά μια αποθήκη συναισθημάτων που φοβάμαι να δείξω στους πολύ κοντινούς και γνωστούς επισκέπτες. Το σπίτι μου έχει για διεύθυνση το όνειρο...κυριολεκτικά...το κλειδί κρατά καλά η ενεσούλα. Αλλά αν θέλετε όντως να επισκεφθείτε, απλά ρωτήστε με...
σας αφήνω με ένα ποίημα....θα ξανάρθω όμως στην αποθήκη μου με νέες κούτες από λόγια κάποια στιγμή...καληνύχτα

Ψυχρό φεγγάρι

Μακάρι να’ χα χέρια σαν κομήτες

Του φεγγαριού τ’ απόκρυφα να φτάσω

Να μου δινε τα όνειρά μου δώρο

Να μ’ άφηνε τον ύπνο μου να πλάσω

Μα κείνο καθορίζει τις αισθήσεις

Και γω δεν ζω παρά σαν αποδέκτης

Όσο και αν ζητώ δω να σε φέρει

Μου δείχνει χρώματα και μου αλλάζει σκέψεις

Κι αν θέλω μοναχά τα δυο σου μάτια

Βαμμένα από το χρώμα της σελήνης;

Κι αν το φως του είναι απλά ανόητο

Εκτός και αν εσύ με συνοδεύεις;

Και αν θα τ’ άλλαζα όλα εδώ και τώρα

Μ’ ένα σου χάδι, μια λέξη, ένα νεύμα;

Μα δεν το νοιάζει το φεγγάρι, δεν το νοιάζει

Φεύγει το χάραμα και με αφήνει μόνη

Χωρίς εκείνο και χωρίς εσένα.

Φίλοι, φίλοι....

2008-02-27T15:20:00.001-08:00

Η Ενεσούλα μου πάσαρε ένα ακόμα παιχνιδάκι...μου ζήτησε και ο Κούκως νεο ποστ και δεν μπόρεσα να αρνηθώ...τι είναι οι φιλία δεν ξέρω ειλικρινά....
είχα φίλους που πίστευα περισσότερο από τον εαυτό μου και με παράτησαν σταν κρυα του λουτρού(θα έλεγα με πρόδωσαν μα είναι πολύ βαρύγδουπο και δεν αξίζει τέτοιες λέξεις μια τόσο φθηνή συμπεριφορά)
είχα φίλους που αγαπούσα μα με ξέχασαν ή τους ξέχασα εγώ...
είχα φίλους-ερωτες που ξανάγιναν φίλοι χωρίς να πάψουν να είναι έρωτες...
είχα φίλους που τους ήξερα λίγο μα με στήριξαν πολύ..
είχα φίλους που δεν έχω δει ποτέ ζωντανά...
γι'αυτό έπαψα να ορίζω τη φιλία...και για μένα είναι μια πολύ γενική έννοια, χωρίς να παύει να έιναι πολύτιμη. Φίλος έιναι εκείνος που ήταν εκεί οταν τον χρειάστηκα έστω και μια μόνο φορά. Που με έκανε να χαμογελάσω, δεν με παράτησε στα δύσκολα, συγχώρεσε και έκλεισε τα μάτια. Κείνος που με δέχτηκε με χαρά. Αλλά ακόμα ψάχνω για κείνον τον φίλο, που θα μπορέσω να τον πάρω οποιαδήποτε ώρα για να του πω έλα, και να έρθει. Και προς το παρόν προσπαθώ να γίνω εγώ έτσι για αυτούς που γνωρίζω.
Πάντως οφείλω ένα τεράστιο ευχαριστώ σε όλους όσους μου χαρισαν έστω και μια στιγμή χαράς, όσοι ήταν εκεί για μένα κάποτε όταν το είχα ανάγκη. Εσείς ειστε οι φίλοι μου, και δεν τις ξεχνάω τις στιγμές να το ξέρετε...

Ένα παιδί μου μίλησε....

2008-02-08T16:39:00.001-08:00

Όσο αγαπάω θα ζω είπε ένα παιδί κάποτε.

Πέρασαν δίπλα του ένας κωφάλαλος φίλος και ένα πονεμένο, χαμογελαστό κορίτσι.

Πέρασε δίπλα του Η Τρέλα, μα δεν το άγγιξε. Γιατί την καταλάβαινε ήδη πολύ καλά.

Πέρασαν ποτάμια από αίμα, μα ήταν από παραμύθι και δεν φοβήθηκε.

Φοβόταν μόνο να μην φύγει κανείς από αυτούς. Από εκείνους που αγαπούσε.

Και μ’ ένα σ’ αγαπώ προσπάθησε να τους κρατήσει μαζί. Γίνονταν όμως υποσχέσεις όλοι τους και ξέφευγαν. Πήγαιναν στον αληθινό κόσμο, έτσι του είπαν του παιδιού. Και στο δικό του κόσμο δεν άφηναν παρά ένα συναίσθημα, και δάκρυα. Μα εκείνο συνέχιζε να κλείνει τα μάτια του για να ζει. Ολομόναχο με αντανακλάσεις όσων αγαπούσε. Δυστυχισμένο και ευτυχισμένο μαζί. Με την καρδιά του φυλαγμένη στον κόσμο του και το πρόσωπο του γερμένο στο αληθινό κόσμο. Μοιρασμένο ανάμεσα σε δυο κόσμους, που ποτέ κανείς δεν κατάφερε να ενώσει. Γιατί το όνειρο και η πραγματικότητα δεν μπορούν να γίνουν ένα.

Απολογισμός ή απολογία;

2008-02-01T04:03:00.000-08:00

Πέρασαν ήδη 3 μήνες θητείας. Έχω ανάγκη να κάνω έναν απολογισμό, για να καταλάβω που πάμε. Εγω; έγινα πιο δυνατή μάλλον...αν η αναισθησία σε πράγματα που με έκαναν κομμάτια λέγεται δύναμη.Μπορεί να είναι και μια υποσυνειδητη αντίδραση του οργανισμού μου, που κουράστηκε , σωματικά πλεον να ζει μια αίσθηση ημιτέλειας. Μπορεί και να λέγεται απλά συνήθεια όλο τούτο...
Εσύ; συνεχίζεις να είσαι ο εαυτός σου, ο υπεράναθρωπος που ξέρω καλά, που όλα τα αντιμετωπίζει μόνος του, που δεν χρειάζεται κανέναν και τίποτα. Μα γιατί μου απαγορεύεις και μένα να χρειάζομαι; είναι κακό να σε χρειάζομαι; Τελοσπάντων, ίσως είσαι λίγο πιο απόμακρος δεδομένων των συνθηκών. Αχ αυτές οι συνθήκες...με έχουν αποτρελάνει. Ξένη νιώθω στη ζωή σου λόγω των συνθηκών. Εγώ που πάντα ήθελα να έιμαι δίπλα, κοντά , εκεί. Τώρα έγινα ένα συμπλήρωμα θητείας. Και συ λες να μην ανησυχώ...οι συνθήκες.Μάτια μου, μάτια μου....να ξέρες μόνο πόσα πράγματα χωράνε μέσα σε ένα τηλεφωνικό μου σ'αγαπώ...

Τραγουδάκια-παιχνιδάκια

2008-01-14T06:21:00.000-08:00

Μετά απο πρόσκληση του Πνέυματος, σας παραθέτω τις μελωδίες που με συνοδεύουν...
Λοιπόν, επειδή παρ'όλο που δεν μου φαίνεται συμπαθώ αρκετά τον πιο βαρύ ήχο, ορίστε το πρώτο άκουσμα....STREAM OF PASSION-PASSION
This feeling's rushing through me and again, I'm willing to surrender....

Περνώντας στην ελληνική σκηνη, θα βάλω κάι που αγαπώ πολύ ανέκανθεν αλλά αυτήν την περίοδο με εκφράζει όσο τίποτα.... ΕΥΣΤΑΘΙΑ-ΧΩΡΙΣ ΕΣΕΝΑ
Γι'αυτό δεν έχω τίποτα άλλο να πω....ένα μεγάλο κενό....ένα μηδενικό ...χωρίς εσένα

Τέλος, επειδή πεθαίνω για τανγκό, να ένα από ωραιότερα τραγούδια. Αξίζει να δείτε όλο το video....El tango de Roxanne
Why does my heart cry? Feelings I can't hide....ίσως αυτή η φράση εκφράζει όλη την ουσία αυτού του χορού....

Τρια τόσο διαφοετικά κομμάτια και τρεις τελείως διαφορετικές πλευρές μου...
Προσκαλώ να μου δείξουν τις δικές τους πλευρές την Κυβέλη και τον Κούκω....

Απλά ένα παραμύθι....

2008-01-07T03:13:00.000-08:00

Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένα μαγεμένο δάσος. Εκεί ζούσαν νεράιδες , πνεύματα και κάθε λογής μαγικά πλάσματα. Εκεί ζούσε και μια μάγισσα, που δεν ήταν ούτε κακιά, ούτε καλή. Απλά ζούσε μόνη της στο δάσος, άλλοτε θεραπεύοντας τα άρρωστα ξωτικά και άλλοτε γκρινιάζοντας στους νάνους. Κανείς δεν την αντιπαθούσε, μα και κανείς δεν τη συμπαθούσε. Δεν είχε βγει ποτέ από τη σκιά των δέντρων, δεν πλησίασε ποτέ τους ανθρώπους. Δεν ήξερε να πει αν ήταν ευτυχισμένη η όχι. Δεν γνώριζε άλλη ζωή από αυτή που είχε. Μερικές φορές παρακολουθούσε τους χορούς των ξωτικών και τα παιχνίδια των νεράιδων και ένιωθε περίεργα. Δεν ήξερε να το περιγράψει, αλλά ήξερε πως παρόμοια ένιωθε όταν από κάποιο φίλτρο της έλειπε το πιο ουσιώδες συστατικό.

Μια μέρα άκουσε ένα παράξενο ήχο, που δεν τον είχε ξανακούσει. Βγήκε από το καλύβι της και αντίκρισε μια νέα κοπέλα, που έκλαιγε. Δεν είχε συνηθίσει να έρχονται άνθρωποι στο δάσος και μάλιστα τόσο βαθιά και θύμωσε στην αρχή. Ήθελε να κάνει κάποιο ξόρκι, να τρομάξει την απρόσκλητη μουσαφίρισσα αλλά τελικά το μετάνιωσε. Η νεαρή έκλαιγε τόσο πικρά που δεν της πήγε καρδιά να τη διώξει. Μάλιστα ήταν τόσο λυπημένη που φαινόταν να μην βλέπει γύρω της και να μην προσέχει την καλύβα, ούτε και την οικοδέσποινα. Κάθισε παράμερα σε ένα ρυάκι και συνέχισε να κλαίει με λυγμούς. Η μάγισσα επέστρεψε στο καζάνι της, και ήλπιζε ότι σύντομα η κοπέλα θα ηρεμήσει και θα φύγει. Οι ώρες όμως περνούσαν και η κοπέλα δεν κουνιόταν από τη θέση της. Τα δάκρυα έπεφταν στο νερό, με δεν στέρευαν ποτέ. Η μάγισσα ένιωσε περίεργα, ήταν η πρώτη φορά που έβλεπε κάποιον που πονούσε τόσο, τόσο κοντά της. Πλησίασε στο ρυάκι και ξερόβηξε. Το κορίτσι δεν την πρόσεξε. Τότε δειλά δειλά την άγγιξε στον ώμο. Εκείνη, φοβισμένη γύρισε.

-Τι θες εσύ βρε κοπέλα και κλαις τόση ώρα; Δεν βλέπεις ότι έφτασες μέχρι την καλύβα της μάγισσας; Τι σε πείραξε τόσο που έχασες τα λογικά σου;

-Συγγνώμη ψέλλισε η κοπέλα και πνίγηκε και πάλι σε δάκρυα. Δεν ήθελα να ενοχλήσω. Απλά ήθελα να κρύψω τον πόνο μου απ’ όλους. Γιατί είναι ανόητος ο πόνος μου, και θα πουν οι άλλοι ότι έχω σαλέψει που κλαίω τόσο. Για μιαν αγάπη κλαίω.

-Αγάπη; Αγάπη λένε τα ξωτικά όταν ζουν μονιασμένα και τραγουδούν τη νύχτα. Αγάπη λένε οι νάνοι όταν μιλάνε για τη δουλείά τους στα ορυχεία με τις πέτρες. Η αγάπη πρέπει να είναι κάτι ευχάριστο.

-Ευχάριστο; Μα καλά δεν αγάπησες ποτέ σου εσύ;

-Νομίζω ότι αγαπάω το δάσος και την καλύβα μου και τα βότανα μου. Τα έχω συνηθίσει και είναι μα ζωή μαζί μου.

-Η αγάπη δεν είναι απλά συνήθεια.

-Αγαπάω και μένα γιατί ζω όπως θέλω και δεν στερώ τίποτα από τον εαυτό μου

-Μα η αγάπη δεν είναι ικανοποίηση η εγωισμός.

-Αγαπάω το ρυάκι που μου δίνει νερό και τις βατομουριές γιατί με κερνάνε βατόμουρα.

-¨όχι, όχι η αγάπη δεν είναι ούτε εξάρτηση.

-Και τι είναι τότε;

- Είναι σαν να κοιτάς τον ουρανό και να τον αγαπάς που βγάζει αστέρια μες τη νύχτα.

-Τι δύσκολα που είναι όλα αυτά! Και τι ωραία…Ζηλεύω πολύ, θέλω να αγαπήσω.

-Μην ζηλεύεις τόσο. Δεν βλέπεις πως είμαι τώρα; Η αγάπη λένε είναι γλυκιά και πικρή μαζί. Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο πικρίζει. Για να αγαπήσεις πρέπει να δίνεις το πιο πολύτιμο που έχεις.

-Αφού όμως η αγάπη είναι τόσο σημαντική για τους ανθρώπους δεν καταλαβαίνω γιατί κρύβεσαι. Νομίζω ότι κανείς δεν θα σε αδικούσε

-Κάνεις λάθος. Οι άνθρωποι έκρυψαν την αγάπη βαθιά μέσα τους πια. Δεν μιλάνε για αυτήν για να μην θυμούνται τον πόνο. Δεν μιλάνε για να μην παραδεχτούν πως ξεφεύγουν από τα όνειρά τους, πως ζουν μέσα στη μιζέρια, πως αρκούνται στα λίγα. Εγώ είμαι μικρή ακόμα, δεν φοβάμαι τίποτα από αυτά γι' αυτό κλαίω τόσο, αλλά οι άλλοι θα γελάνε μαζί μου.

Η μάγισσα μετά από αυτήν την κουβέντα αναρωτήθηκε αν μπορούσε να φτιάξει ένα φίλτρο, που να δημιουργεί την αγάπη. Ήθελε και η ίδια να δοκιμάσει πως είναι να αγαπάς. Έβαλε κάθε λογής συστατικά, μα δεν κατάφερνε τίποτα ούτε με δάκρυα από ανθρώπους που αγάπησαν, ούτε με φτερά ξωτικών ούτε με τα πέταλα τριαντάφυλλων. Η μάγισσα δεν ήξερε τι άλλο το πολύτιμο μπορεί να δώσει, και σε ποιον θα πρέπει να το δώσει.

Οι μέρες κυλούσαν και ένα βράδυ συνάντησε στο δάσος έναν άντρα. Κανείς θα έλεγε πως ήταν ένας συνηθισμένος άντρας, αλλά για τη μάγισσα σαν να έλαμπε ολόκληρος.

Κείνο το βράδυ κοίταξε τον ουρανό και ήθελε να τον ευχαριστήσει για τα αστέρια που έβγαλε. Ο άντρας εκείνος δεν ήξερε ποια είναι η μάγισσα, ούτε και τον ένοιαζε. Ούτε ο ουρανός τον ένοιαζε, γιατί είχαν αστέρια τα μάτια της.

Δυστυχώς όμως η μάγισσα ήξερε ότι δεν μπορούσαν να μείνουν μαζί, γιατί εκείνος ήταν άνθρωπος ενώ εκείνη μάγισσα. Αν μάθαινε τι ήταν θα φοβόταν ίσως, αλλά ακόμα και να τη δέχονταν πως θα ζούσαν ανάμεσα στους ανθρώπους; Δεν μπορούσε λοιπόν να τον αγαπήσει, όσο και αν ήθελε.

Τότε η μάγισσα πήγε κοντά στο ρυάκι και έκλαψε, όπως ακριβώς κείνη η κοπέλα που συνάντησε. Κοίταξε την αντανάκλαση της στο νερό και είπε:

-Αν μπορούσα να τον αγαπήσω μόνο…και ας μην είχα τίποτα, ας μην υπήρχε το δάσος η καλύβα, ας μην ήξερα για τα ξωτικά και τα βότανα. Θα έδινα ότι έχω για να είμαι απλά μια γυναίκα που μπορεί να αγαπήσει.

Της φάνηκε πως πέρασε μια ρίγη από το νερό. Μετά από λίγο μια σκιά πάνω στην επιφάνεια. Ήταν εκείνος που στεκόταν πίσω της.

-Δεν θέλω να δώσεις τίποτα. Μόνο να μ’ αγαπάς….

-Μα…πήγε να του εξηγήσει εκείνη και τότε κατάλαβε ότι δεν χρειάζεται να μιλήσει άλλο. Μα σ’ αγαπάω….

Χριστούγεννα σε συσκευασία δώρου...

2007-12-20T08:55:00.000-08:00

Βγήκα έξω και έψαχνα Χριστούγεννα...Κάποιον ίσως που να χαμογελάει στο δρόμο. Μια γλυκά ματιά. Κάποιον να δίνει ελεημοσύνη. Λίγη καλοσύνη. Δεν βρήκα τίποτα. Βρήκα ανθρώπους φορτώμενους με ψώνια, εκνευρισμένους, με μια άρρωστη μανία να αγοράσουν και να ξοδέψουν λες και εκεί είναι η ουσία των γιορτών. Βρήκα μαγαζάτορες που εκμεταλλεύονταν τους πελάτες επ'ευκαιρίας της περίστασης. Βρήκα και έναν ΄Αγιο Βασίλη,που όμως ούρλιαζε πολιτικά συνθήματα,γιατί ήταν τμήμα της φοιτητικής διαμαρτυρίας. Φοβήθηκα. Δεν θέλω να έχουμε γιορτές. Γιατί γινόμαστε κακοί, άπληστοι, αχόρταγοι. Γιατί ποδοπατάμε ο,τι καλό συμβολίζουν. Γιατί δεν δίνουμε στα παιδιά όνειρα,αλλά σακούλες από το Τζάμπο. Γιατί δεν χαρίζουμε αγάπη αλλά κουτιά και πακέτα. Γιατί δεν πιστεύουμε σε τίποτα. Γιατί το χρστουγεννιάτικο δέντρο το κρεμάσαμε ανάποδα, όπως και την ανθρωπιά μας. Για διακοσμητικούς λόγους. Για να σκεπάσουμε με χαρτί περιτυλίγματος τα λάθη μας. Για να μη χρειαστεί να ανοίξουμε την αγκαλιά μας. Για να εξαγοράσουμε την μοναξιά στην οποία βουλιάζουμε από εγωισμό.
Και κάπου σε αυτό τον πανικό ήθελα να φωνάξω μιαν ευχή. Φέτος ας ανοίξουμε την αγκαλιά μας και όχι λαγοριασμό στην τράπεζα. Ας χαρίσουμε πρώτα από όλα ζεστασιά και αγάπη. Χρόνια πολλά και αληθινά χριστούγεννα να έχετε.

Οι μικρές μου αγάπες

2007-11-27T11:15:00.001-08:00

Αφού με προσκάλεσε η Ναταλία, δεν μπορούσα να αρνηθώ...
Τα αγαπημένα μου πράγματα λοιπόν είναι...
1)παπούτσια του χορού, ειδικά εκείνα για το τανγκό καθώς και όλα τα ανάλογα αξεσουάρ που έχω....
2)φουλάρια, κασκόλ και πάσης φύσεως πασμίνες που στολίζουν το λαιμό μου με τα πρώτα κρύα...
3)ένα βραχιόλι που μου θυμίζουν καλοκαίρι, διακοπές και εκείνον που το χάρισε και ένα δαχτυλίδι που το βρήκα στην παραλία και το ερωτεύτηκα
4)οι ποιητικές συλλογές , ειδικά τα Άπαντα της Πολυδούρη
5) οι μουσική μου σε σιντί, υπολογιστή, κασσέτες και όπου αλλού βρίσκεται για να με συναντάει όταν τη χρειάζομαι

φωτογραφίες δεν υπόσχομαι, αφήνω την φαντασία σας ελεύθερη...
χμμμμ θα προσκαλεσω την Αγγελική μου φαίνεται και τον καφετζή αν θέλουν βεβαίως....

Θα περιμένω...

2007-11-08T10:47:00.000-08:00

Να που μπήκε και μένα η αγάπη μου σε αναμονή. Υπομονή είναι το μόνο που μου μένει να λεω και να ξαναλέω μήπως το βάλω τελικά μέσα μου. Και να δείχνω χαρούμενη στους γύρω, όσο μπορώ, για να μην υποψιαστούν την αδυναμία μου. Μια βλακεία είναι η θητεία, και αυτό είναι που εμ εξοργίζει απελπιστικά πολύ. Άδικα κουράζονται και ταλαιπωρούνται τόσοι άντρες για ένα χρόνο. Δεν μπορώ όμως να κάνω και τίποτα ουσιώδες πέρα από το να στηρίζω, να ηρεμώ και να αγαπάω στην τελική. Ίσως και κάποια ταξιδάκια, για να αποδείξω στον εαυτό μου οτι αυτό που σου λείπει τόσο πολύ από έναν άνθρωπο μπορεί να μην είναι οι πιο ανεπάναλιπτες στιγμές που ζήσατε, αλλά απλά η αγκαλιά του. Το γλυκό του βλέμμα.
Είναι μόλις η αρχή, και είμαι ακόμα σε πολύ δύσκολη φαση. Αλλά καταλαβαίνω οτι η αγάπη δεν μετριέται ούτε σε φιλιά, ούτε σε λόγια. Μετριέται σε πράξεις. Γι'αυτό θα κάνω το καλύτεπο που μπορώ και για τους δυο μας, και αν κάποτε δεν αντέχω έχω αρκετά τετραδιάκια, όπου μπορώ να καταχωνιάσω τον πόνο μου να γίνει λέξεις, και ύστερα να τον διώξω μακρυά.

άνευ λύσης

2007-10-19T12:59:00.000-07:00

Υπάρχουν μερικές στιγμές που έρχονται μικρά, καθημερινά πράγματα που τα έχουμε συνηθίσει και μας φέρνουν τα πάνω κάτω. Υπάρχουν στιγμές που παλιοί πόνοι και καημοί έρχονται στην επιφάνεια. Υπάρχουν στιγμές που κρύβεις τα δάκρυα σου γιατί αγαπάς. Και γιατί δεν θέλεις να πιέσεις. Και βλέπεις πράγματα να χάνονται. Αχ πόσο πονάει ετούτη η λέξη. Όταν ήμουν μικρή, ήξερα οτι κανείς από όσους αγαπώ δεν θα χαθεί για πολλά πολλά χρόνια. Όσο μεγαλώνω, φοβάμαι. Γιατί ρε γαμώτο;
Έχει νόημα να στεναχωριέται κανείς για πράγματα που δεν μπορεί να αλλάξει; Για επιλογές των άλλων που κάνουν κακό, μα είναι δικαιωματικά δικές τους. Έχει νόημα να κλαις για κάτι που κρατάει χρόνια; Γιατί δεν μπορώ να δεχτώ; Και γιατί να μην καταλαβαίνει κανείς...
μάλλον γιατί εγώ δεν θέλω να καταλάβει...

Προσευχή...

2007-09-20T14:00:00.000-07:00

Κύριε παντοδύναμε ελέησέ με…
Δείξε μου το θαύμα σου…
Αγκάλιασε τα πονεμένα μάτια και τάισε τα πεινασμένα στόματα
Και αν δεν σου φτάνουν τα ψωμιά και τα ψάρια, τι σοι κύριος είσαι;

Κύριε παντοδύναμε ελέησε με,
Μην αφήσεις τη Μαγδαληνή να γίνει πόρνη, κάλυψε την ανάγκη της
Στους δυνατούς μην επιτρέψεις να πληγώσουν τους λεπρούς
Και αν δεν σου φτάνει η ισχύς και η θέληση τι σοι κύριος είσαι;

Κύριε παντοδύναμε συγχώρεσε με…
Όσο περιορίζεις την αγάπη και επινοείς δόγματα
Όσο φοβερίζεις, όσο πολλαπλασιάζεις τα μίση
Όσο δεν ευλογείς τον έρωτα, δεν είσαι Κύριος μου

Δείξε μου το θαύμα σου κύριε, κάνε με τυφλή, κουφή, και τότε θα προσκυνήσω και θα ψάλλω ύμνους στο ιερό όνομα σου….

oneira me melani

2007-09-18T16:04:00.001-07:00

Όσα είναι ανείπωτα

2007-08-24T07:01:00.000-07:00

Γύρισα από το πρώτο μέρος των διακοπών με τόσο καλή διάθεση, τόσο χαλαρωμένη και ευτυχισμένη, κυριολεκτικά βουτηγμένη σε σιρόπι, με φωτογρφίες που περιέχχουν μερικές από τις πιο γλυκές στγμές της ζωής μου. Σε μια εβδομάδα με περιμένει ακόμα μια δόση, η Σαντορίνη φαίνεται οτι έχει διάδοση στη μπλογκόσφαιρα φέτος(και όχι μόνο στη μπλογκόσφαιρα και όχι μόνο φέτος εδώ που τα λέμε ). Νομίζω οτι προς στιγμή έχω απάντησει στα ερωτήματα που θέτω στον εαυτό μου. Βασικά μου φτάνει που έμαθα πως είναι να κλαις από ευτυχία γιατί έχεις αυτό ακριβώς που θες. Το θάυμα κομμένο και ραμμένο στα μέτρα σου. Δεν ξέρω μπορεί τα ίδια να λέει κάθε ερωτευμένη κοπέλα που περνάει όμορφα στη σχέση της. Απλά για μένα είναι το μεγαλύτερο δώρο. Όλα λόγια είναι θα μου πείτε, αλλά και ένα χαμόγελο μου να δείτε θα είναι όλα μέσα...

Αχ βαχ...γίνομαι 18 τόσο σύντομα, και ακόμα είμαι το ίδιο 8χρονο που ήρθε με δυο τρομαγμένα μάτια σε μια τάξη όπου όλοι μιλούσαν μια γλώσσα που δεν καταλάβαινε.Το κοριτσάκι που καθόταν με τις ώρες και διάβαζε, διάβαζε,διάβαζε και έφευγε μακριά. Που έκαιγε με το βλέμμα τις φίλες του πρώτου της έρωτα. Που έφτασε πέρσι στη κατάθλιψη , ευχόμενη να τελειώσουν όλα όσα την τυραννούσαν χωρίς να φταίει ούτε αυτή ούτε αυτός που τη συντρόφευε τότε.Τότε ήρθαν δυο γαλανά μάτια και της χάρισαν όσα ποτέ δεν περίμενε να έχει. Και η ζωή ύστερα της έδειξε οτι ακόμα και μέσα από την ατυχία οδηγεί σαι κάπου, κάπου όπου αξίζει να πας.Και αν βλέπεις τα σημάδια και ακολουθείς την φωνή μέσα σου, θα δεις την αλήθεια. Η αλήθεια είναι πως ναι, τώρα έδω που έφτασα δεν μετανιώνω παρά μόνο για όσες φορές πλήγωσα κάποιον. Για τις επιλογές μου όμως δεν μετανιώνω. Για΄τι έιμαι αυτή που είμαι και αυτό που έχω χτίσει γύρω μου το αγαπώ.

Μπλογκομπερδέματα, μπλογκοαλλάγματα

2007-08-15T00:37:00.000-07:00

Ουπς, μόλις ανακάλψα στην μπλογκόσφαιρα μια δεύτερη ονειροπαρμένη,πολύ παλιότερη από μένα....προς αποφυγήν μπερδέματος έγινα ονειροσυνεπαρμένη...και ας μην υπάρχει σαν λέξη, υπάρχει σαν πνευματική κατάσταση! καλημέρες

Ντροπή

2007-08-09T13:16:00.000-07:00

-Μέσα σε ένα αυτοκίνητο βρίσκονται ένας
>
> Αλβανός, ένας Ρωσοπόντιος και
>
> ένας Πακιστανός. Ποιος οδηγάει;
>
>
>
> -Ο μπάτσος!!!

Μου έστειλαν ένα μύνημα με αυτό το ανέκδοτο...Μπράβο βρε...είμαι περήφανη για το ήθος αυτού που το σκέφτηκε!Να το χαίρεσαι το χιούμορ σου φίλε μου, τέτοιο που το έχεις!Μόνο πρόσεχε μην βρεθείς ποτέ εσύ στο πίσω κάθισμα με ένα μπάτσο να οδηγεί, ε σπίρτο μου;
Και όταν την επόμενη φορά θα περηφανεύεσαι για την καταγωγή σου από την άνω Στραβοκαμμένη, να έχεις υπόψη σου, ότι ίσως κέινος ο Αλβανός να έχει 5 παιδιά να ταίσει, ενώ έσυ στα 30 σου ζεις με τη μανούλα σου που σου φτιάχνει μουσακά. Ο ρωσοπόντιος πάιζει να τελείωσε δυο πανεπιστήμια και να έχει κάνει διδακτορικό, όταν εσύ έκανες ντελίβερι με το μηχανάκι σου. Ο πακιστανός ξέρεις δεν έχει την άνεση σου να ξοδεύει λεφτά, και δουλεύει 20 ώρες την ημέρα για να ζήσει. Πως σου φαίνεται αυτό τώρα εξυπνάκια ε? Το μικροαστικό σου μυαλουδάκι γουστάρει τέτοια φάση? Κύλα λοιπόν πίσω στην Στραβοκαμμένη σου, να σε κάνει αγκαλίτσα η μαμά σου γιατί το διαφορετικό θέλει κότσια να το δεχτείς, ενώ εσύ δυστυχώς μέσα στην μικρότητα και την ασχετοσύνη σου είσαι ένας δειλός.

Συγγνώμη για το άγριο τόνο, αλλά δεν ανέχομαι τέτοιου είδους αστεία. Ο φασισμός νόμιζα οτι ξεπεράστηκε αλλά απο οτι φαίνεται υπάρχουν ακόμα τόσο αμόρφωτοι και αηδιαστικοί άνθρωποι που ευδοκιμεί στα περιορισμένα μυαλουδάκια τους. Τα συγχαρητήρια μου να δώσω στους γονείς που τα μεγάλωσαν, να τους ζήσουν τα φυντάνια τους !Αν ήξεραν κιόλας να δείξουν στον χαρτη που βρίσκεται η χώρα τους και ποιος ήταν ο Μέγας Αλέξανδρος, θα ταν τουλάχιστον εθνικιστικό το φαινόμενο. Αλλά δεν ξέρουν. Εδώ έχουμε μάυρα μεσάνυχτα! Και αν ακούσω από κανέναν άλλο ένα παρόμοιο ανέκδοτο, να στε σίγουροι θα γελάσω. Θα γελάσω στα μούτρα του, να του πω πόσο γελοίος και ηλίθιος είναι, πόσο εγωιστής και εαυτούλης.

Ο Αύγουστος και εγώ

2007-08-05T11:45:00.000-07:00

Ο Αυγουστος μπήκε δροσερός και φρέσκος. Και φέρνει διακοπές. Πλοία που φεύγουν και σε παίρνουν σε μέρη με άσπρα ασβεστωμένα σπιτάκια, με απέρνατες παραλίες και ελευθερία.Αυτό που εμπνέουν πάντα τα νησάκια. Μόναχα ουρανός και αέρας και μοναξιά που λέει και ο Δεληβοριάς και όλα αυτά κάτω από τον καυτό ήλιο.Μια κάθαρση με γέυση από αλάτι και ιώδιο.
Και δυο γαλάζια μάτια που ακόμα δεν τους έχω εξομολογηθεί πόσο τα αγαπάω. Γιατί φοβάμαι οτι μόλις το πω η μαγεία θα χαθεί. Γιατί πάλι πνίγομαι μέσα σε λέξεις ασήμαντες και συναισθήματα απροσδιόριστα. Γιατί ψάχνω συνεχώς το εγώ μου και αυτό όλο ξεφεύγει και μεταλλάσσεται. Γιατί θέλω να κλάψω με τις ώρες και να ουλριάξω αυτά που νιώθω χωρίς αναστολές. Γιατί ψάχνω κάποιον να τον ρωτήσω γιατί; και να έχει μια καλή απάντηση.
Αλλά ξέφυγα από το θέμα μου, τον Αύγουστο μου, που θα μου αποκαλύψει τι θα κάνω για τα επόμενα χρόνια, θα με ενηλικιώσει και θα μου χαρίσει πολλές συναντήσεις με ανθρώπους που αγαπώ. και αν μέσα σε όλα αυτά με βρω και μένα , τόσο το καλύτερο. Αν όχι, έχω ακόμα πολλά καλοκαίρια. Καλό σας καλοκαίρι λοιπόν , αγαπητοί συνταξιδιώτες ....

Μισά λόγια, ολόκληρες σκέψεις

2007-07-25T13:24:00.000-07:00

Το φεγγάρι είναι μισό. Και τι θα άλλαζε δηλαδή άμα ήταν ολόκληρο; Άμα όλα τα πράγματα στον κόσμο ήταν όπως τα θελουμε/φανταζόμαστε/τελειοποιούμε; Δεν είναι καλύτερος ένας κόσμος για ανθρώπους ,ανρώπινος; Με λάθη δικά τους, με τα κουσούρια τους;Αυτά δεν είναι τα μπαχαρικά της ζωής;Ένα θέλω μεγάλο κυνηγάμε όλοι χωρίς να βλέπουμε το νοήμα πίσω του.
Και τελικά κολάμε σε αυτά που δημιουργούν αυτό το θέλω. Και ξεχνάμε οτι έχουμε μια ψυχή να ακούσουμε, μια καρδιά να νιώσουμε. Ξεχνάμε τι όμορφα που είναι χωρίς το άγχος να ανταποκριθούμε σε όσα μας επιβάλλουν. Ξεχνάμε αυτή τη μαγεία, που αναζητάω συνέχεια. Την αγάπη για τον κόσμο. Που οτι και να συμβαίνει, παραμένει υπέροχος. Όσο παλέυουμε για τα αθωά πράγμτα που πιστεύαμε μικροί θα είναι υπέροχος. Και το φεγγάρι το μισό θα είναι πιο χορταστικό από το ολόκληρο. Θα αφήνει υποσχέσεις να ολοκληρωθεί, υποσχέσεις της ευτυχίας. Αλλά το απολαμβάνω και μισό,χωρίς να περιμένω το ολόκληρο να εμφανιστεί.

Μεγάλωσα μικρή

2007-07-16T09:26:00.000-07:00

Σήμερα το μπλογκ αυτό ήταν στα πρόθυρα της καταστροφής. Κάποια στιγμή το είχα πάρει απόφαση να το διαγράψω...και ο μόνος λόγος που σώθηκε είναι γιατί πολύ απλά δεν υπάρχει ένα κουμπάκι για να το σβήσω, και έπρεπε να διαγράφω κάθε ανάρτηση ξεχωριστά. Επειδή λοιπόν ήταν χρονοβόρα διαδικασία, είπα να το αφήσω για άλλη φορα. Και τελικά αποφάσισα να μείνει. Γιατί ήθελα ευθύς εξαρχής να το διαγράψω? Γιατί διάβασα το σχόλιο της Ναταλίας που με έκανε να συνέλθω λίγο από το ντελίριο και το παραλήρημα που ζόυσα, να επιστρέψω στον πραγματικό κόσμο, όπου οι άνθρωποι δεν ασχολούνται ολημερίς με την ανάλυση των συναισθημάτων τους, δεν κάνουν την τρίχα τριχιά και τελοσπάντων δεν κολλάνε σε ένα μεγάλο εγώ, ένα ακόμα μεγαλύτερο ΑΥΤΟΣ και όλα τα συναφή.Ναταλίτσα ίσως να απορήσεις πως τα εξήγαγα όλα αυτά από το σχόλιο σου,αλλά με έβαλε να σκεφτώ μια φράση σου. Οτι βρίσκεσαι 10 χρόνια μπροστά από τη φάση που περνάω. Συνειδητοποίησα οτι αυτό που τώρα για μένα φαντάζει τεράστιο, σε 10 χρόνια μπορεί και να μην το θυμάμαι καν. Γιατί λοιπόν να το κουράζω?

Πάντως σκεφτόμουν και κάτι άλλο Ναταλία. Μου θύμησες λίγο την αδελφή μου, που είναι περίπου στην ηλικία σου. Και σκέφτηκα οτι από μωρό ανγαζόμουν να μεγαλώνω γρήγορα, πολύ γρήγορα. Κάτι η αλλαγή της χώρας δυο φορές, κάτι οι γονείς που δούλευαν πολλές ώρες, κάτι οτι για παρέα είχα την 9 χρόνια μεγαλύτερη αδελφούλα μου. Πάντα έτρεχα. Και τελικά γυρνούσε η ίδια η αδελφή μου και μου έλεγε στάματα να κάνεις αυτό, αυτό δεν είναι για την ηλικία σου, τι ξέρεις εσύ. Και παντα διεκδίκούσα να έιμαι ίση με αυτήν, αλλά με περνούσε ένα κεφάλι σε όλα. Πολύ λογικό. Τελικά όταν πήγε να ζήσει μόνη, εγώ μεγάλωσα ακόμα πιο απότομα. Γιατί είχα τώρα διπλό ρόλο, τον δικό μου και τον δικό της.Έχω δυο γονείς με όλες τις παραξενιές τους, που κακά τα ψέμματα έιναι λίγο χαμένοι σε μια χώρα που όσο καλά και αν τους δέχτηκε, δεν έγινε πατρίδα. Που είναι υποχρεωμένοι να δίνουν κάθε μέρα αγώνα για να μιλήσουν μια γλώσσα που έμαθαν στα 40. Πού καμιά φορά ρωτανε το παιδί τους για την ορθογραφία των λέξεων. Δυο άνθρωποι με διδακτορικά, που αρκούνται σε πολύ λιγότερα από οτι αξίζουν. Και εγώ είμαι κάπου στη μέση, προσπαθώντας να επιταχύνω τον χρόνο. Να τους προστατέψω όπως μπορώ . Είναι παράλογο αλλά αισθάνομαι υπέυθυνη για αυτούς. Στα 18 μου. Εν τέλει παλεύοντας να μεγαλώσω δεν μεγάλωσα. Έμεινα παιδί.Ένα παιδί που χρειάζεται άπειρες αγκαλιές .Ένα παιδί αφελές πολλές φορές. Που φοράει μια μάσκα καμιά φορα να κρυφτεί , γιατί έξω πρέπει να είναι ενήλικας. Και αυτή η μασκα είναι άσχημη, ψέυτικη, κρυα. Μεγάλωσα μικρή μάλλον αυτό φταίει...:)

Time to live

2007-07-15T06:10:00.000-07:00

Είμαι πολύ παράξενη τον τελευταίο καιρό...κάτι συμβαίνει κάτι αλλάζει...έχω πάθει ψύχωση με όλη τη σημασία της λέξεις με τη σχέση μου...δηλαδή κάνω σαν υστερική να τον δω. Όταν βγαίνω με φίλους αντί να περνάω καλά σκέφτομαι οτι λείπει αυτός, είμαι άρρωστη πλέον. Κινδυνέυω να μετατραπώ σε παθολογική γκόμενα που κλαψουρίζει όταν δεν βγαίνει με τον καλό της και τον σέρνει παντού μαζί. Περίεργο, γιατί τον τελευταίο καιρό εγώ ήμουν αυτή που πίστευα ακράδαντα οτι η σχέση δεν είναι το κέντρο του κόσμου, αλλά ένα όμορφο κομμάτι του. Νομίζω οτι αρχίζω πάλι τα ίδια λάθη. Αυτή η εξάρτηση πρέπει να σταματήσει. Πριν γίνω κάποια που σιχαίνομαι. Περάνει δύσκολα, χρειάζονται χρόνο με την οικογένεια του τώρα. Χρειάζεται χώρο. Είναι κουρασμένος(χτυπάνε οι σειρήνες εδώ του κτητικού θηλυκού μέσα μου). Πόσο μπανάλ καταστάσεις Θέε μου...με σιχαίνομαι. Καιρός να σοβαρευώ και να ωριμάσω λίγο. Και να ζήσω τη ζωή ΜΟΥ, γιατί δεν θα μπορέσω να την ξαναγράψω αργότερα, και ούτε έχω όρεξη να κλαίγομαι οτι αφιερώθηκα σε ανούσια πράγματα. Καιρός να ζήσω λοιπόν...

Στιγμές αδυναμίας

2007-06-28T12:28:00.000-07:00

1)Έχετε γνωρίσει ποτέ ανθρώπους ανιδιοτελείς, έτοιμους να βοηθήσουν, με μια συμβουλή, με μια αγκαλιά, ένα χαμόγελο; Όλοι τους θαυμάζουμε για την γενναιοδωρία τους, τη σιγουριά τους, την αυτάρκεια. Είναι τόσο δυνατοί που νοιάζονται περισσότερο να δίνουν παρά να παίρνουν. Στη ζωή τους, σκεφτόμαστε, δεν υπάρει μοναξιά, και τον πόνο ξέρουν να τον κάνουν χαρά. Νομίζω όμως οτι τέτοιοι άνθρωποι είναι συχνά οι πιο μοναχικοί, οι πιο δυστυχισμένοι, οι πιο κουρασμένοι. Που απλά χρειάζονται οι ίδιοι αυτά τα χαμόγελα που μοιράζουν. Που οι ίδιοι ποτέ δεν έχουν ένα μπράτσο να στηριχτούν όταν το χρειάζονται. Και μέσα από το δόσιμο στους άλλους, μέσα από το ξαλάφρωμα που βλέπουν στα μάτια μας, γεμίζουν και οι ίδιοι.Όταν βλέπετε λοιπόν ένα ήρωα, μην βιαστείτε να του αραδιάστε την ψυχή σας για να μοιραστεί τον πόνο, αλλά κοιτάξτε πρώτα τα μάτια του . Μήπως έχει μεγαλύτερη ανάγκη να μοιραστεί;
2)Γιατί ντρεπόμαστε τόσο να παραδεχτούμε οτι δεν είμαστε όλοι Σούπερμαν;Οτι δεν είναι αμαρτία να μας ενοχλούν τα μικρά πράγματα, τα οποία σύμφωνα με τα "πρέπει" μας δεν επιτρέπεται να μας ενοχλούν;Να είμαστε όλοι δυνατοί...ΠΡΕΠΕΙ...αλλά μερικές φορές δεν αντέχω...με μικροπράγματα τρελαίνομαι...και κουράζομαι τόσο να δείχνω ένα γενναίο χαμόγελο σε όλους. Ωστόσο, όταν τουλάχιστον κάθομαι και τα καταθέτω εδώ νιώθω πολύ καλύτερα. Βρίσκω τη δύναμη να πω συνέχισε. Και πρέπει να συνεχίσω. Αν ήταν μόνο δικό μου το πρέπει ίσως και να ενέδιδα. Αλλά είναι και δικό του. Για μένα, ίσως όχι, αλλά για αυτόν θα έχω πάντα δύναμη. Γιατί η αγάπη δεν έχει πρέπει :)

Μια σκέψη

2007-06-15T13:04:00.000-07:00

Όταν με το καλό γίνω μανούλα, ποτέ να μην διώχνω τα παιδιά μου όταν τρέχουν για μια αγκαλιά. Όσο σοβαρά πράγματα και αν έχω να κάνω. :)

Μόνη και μαζί

2007-06-13T13:10:00.000-07:00

Μου είπες σήμερα να μάθω να είμαι μόνη...μέχρι να βρω τον άντρα μου...μου είπες να μάθω να παλεύω μόνη....να τα αγνοήσω όλα όσα με κάνουν να κλαίω ,όσα με πικραίνουν.Δεν θα είσαι κει για πάντα . Είμαι νεα και δυνατή λες. Αλλά πως να σου πω σ'αγάπαω? Πως να σου πω οτι κουράστηκα την ψυχρότητα των εξευρωπαισμένων σχέσεων? Σήμερα ζούμε , αύριο όχι....
Εσένα θέλω να μείνεις στη ζωή μου.Όχι μην γελάς, δεν είμαι μικρή, άπειρη και ρομαντική. Το βλέπω στα μάτια σου οτι ξέρεις πως όταν είσαι κει είμαι ευτχυσμένη. Μου δίνεις λόγο να χαμογελάω. Γιατί λοιπόν μου μαθαίνεις ν'αγαπώ την μοναξιά? Φοβάσαι μήπως πληγωθώ αργότερα, αν μ'αφήσεις? Φοβάσαι οτι άλλοι θα με πληγώσουν. Κατάλαβε το σε παρκαλώ αγάπη μου, αν αγαπώ και αν σε έχω ανάγκη είναι όχι επειδή είσαι αποκούμπι, αλλά επειδή έχω μοιραστεί με σένα πολλά. Γιατί είσαι κομμάτι μου. Είναι δυνατόν να μην θέλω να έχω για πάντα μαζί μου τα χέρια μου ή τα μάτια μου?
Σε παρακαλώ μην μου λες άλλο οτι είσαι ερωτευμένος μαζί μου,ότι δεν είναι κάτι εφημέρο, ότι θα μείνουμε για καιρό μαζί. Δεν θέλω το για καιρό . Το φοβάμαι.Θέλω το συν πλην άπειρο. Μην μιλάς καθόλου γι'αυτό καλύτερα. Πονάω.
Μου λες για το μέλλον μου. Το μέλλον μου αγάπη μου στο χω πει. Δεν είναι στα χαρτιά και τα διπλώματα και τις κορνιζούλες. Δεν είναι στα ακριβά ειστιατόρια και τα κλαμπάκια. Είναι εδώ, με τους ανθρώπους που αγαπώ. Και αν δεν με αγπούν και αυτοί δεν υπάρχει κανένα μέλλον. Να τις βράσω και τις σχολές, και την καριέρα και όλα. Θέλω δίπλα μου ένα γλυκό χαμόγελο, που να μην μου αφήνει χώρο στη ζωή, να τη γεμίζει. Δεν φοβάμαι να παραδωθώ σε σένα. Σε αυτή τη σχέση. Ούτε συ να φοβάσαι. Σ'αγαπάω και ας μην στο έχω πει. Για να σου αφήσω αυτόν τον μισητό χώρο. Τη δικλείδα ασφαλείας. Το εντάξει μωρέ, μια απλή σχέση είναι. Δεν είναι απλή σχέση, είναι έρωτας. Μοναδικός και ανεπανάλιπτος. Γιατί θέλω να είμαι εκεί να ζω την κάθε σου ανάσα. Πως να σου πω σ'αγαπάω?